Alojzy Adamczyk (1899-1959)

Przedstawiamy socjalistów zapomnianych, a wartych upamiętnienia. Mamy nadzieję regularnie publikować biografie działaczy socjalistycznych, którzy zostali zapomniani przez historię.

„Reprezentuje typ górnośląskiego robociarza, samouka o wysokiej inteligencji i wielkim wyrobieniu politycznym i społecznym” tak mówił o Alojzym Adamczyku Zygmunt Zaremba w 1951 roku.

Urodzony 2 grudnia 1899 roku w Czyżowicach na Górnym Śląsku. Prawdopodobnie po 1918 roku wstąpił do PPS. Działał wśród kierowców samochodowych na Górnym Śląsku. W kwietniu 1924 roku zorganizował Polski Związek Szoferów Województwa Śląskiego w Katowicach, którym następnie kierował. Po przyłączeniu się tego związku w maju 1926 roku do ogólnopolskiego Związku Zawodowego Automobilistów RP był sekretarzem związkowym w Katowicach. Od sierpnia 1931 roku działał w Związku Zawodowym Transportowców RP. Na II zjeździe tego związku (15-16 VIII 1931 w Warszawie) został wybrany przewodniczącym Zarządu Głównego, a na III zjeździe (9-10 XII 1933 w Warszawie) jednym z wiceprzewodniczących.  Tą funkcję sprawował do 1936 roku. Jednocześnie od 1927 roku wchodził w skład OKR PPS w Katowicach, był również członkiem zarządu OKZZ na Górnym Śląsku. Z listy PPS w okręgu katowickim kandydował w 1928 roku na posła do Sejmu RP, a w 1930 na posła do Sejmu Śląskiego i ponownie do Sejmu RP. Na XXIII kongresie PPS (2-4 II 1934 w Warszawie) wybrany został do Komisji Rewizyjnej, a na XXIV kongresie (31, 1-2 II 1937 w Radomiu) wszedł w skald Rady Naczelnej. We wrześniu 1939 roku przedostał się do Francji. Przez pewien czas był kierownikiem Wydziału Opieki Społecznej przy Ministerstwie Pracy w rządzie Władysława Sikorskiego w Paryżu, a następnie w Londynie. W Wielkiej Brytanii był między innymi delegatem rządu do spraw uchodźczych, prezesem Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny, członkiem Rady Narodowej (1940-45) i prezesem Związku Robotników i Rzemieślników Polskich w Wielkiej Brytanii. Wchodził również w skład Rady Generalnej Międzynarodowej Federacji Robotników Transportowych.

W latach 1940-45 był członkiem Komitetu Zagranicznego PPS. W 1943 roku wyjechał do Nowego Jorku, gdzie działał wśród polskiej emigracji. Od 1948 roku był członkiem Rady Naczelnej PPS. Do 1951 pozostawał przedstawicielem Międzynarodowego Centrum Wolnych Związkowców na Wychodźstwie w USA. Pod koniec 1951 roku przeniósł się do Brukseli i podjął prace w Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych. Został kierownikiem sekcji radiowej, a później również redaktorem wydawanego przez te organizacje miesięcznika „Free Labour World”. Był także wiceprzewodniczącym polskiej Komisji Centralnej Związków Zawodowych na Wygnaniu. Ciężko chory na serce, wycofał się z czynnej działalności politycznej w 1958 roku. Zmarł 15 maja 1959 roku w szpitalu w Wiesbaden.

Bibliografia:

Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1: A-D, red. nacz. Feliks Tych, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1978 (Wyd. 2 rozsz. i popr. 1985)

Zygmunt Zaremba, Listy 1946–1967, Warszawa, 2000

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s